Voorjaar 2018, éen jaar geleden, kwam ik uit het ziekenhuis na mijn hartoperatie.

Ik voelde me een beetje gammel en was wat wazig, maar wat was ik blij! De energie raasde weer door mijn aderen. Ik wist  dat er dingen drastisch zouden veranderen en het voelde alsof ik de kans had om een nieuwe, verse start te maken. Vrij snel nadat ik weer kon lopen begon die heerlijke lange warme zomer en met de zon op mijn bol, mijn voeten in het zand en de nodige versnaperingen kregen mijn dromen steeds meer vorm. Onbelangrijke details verdwenen naar de achtergrond en wat werkelijk belangrijk was, kreeg meer nadruk; totdat er vanzelf een nieuw en goed te realiseren plan ontstond.

Kruidentuin

Op alle plekken waar ik tot nu toe gewoond heb (en dat zijn er heel veel), vond ik een plekje om kruidenplantjes en tomaatjes te planten. Als anderen achter de televisie doken, kroop ik het dak op of wurmde me richting een zonnige richel (ik heb helaas nooit de luxe van een tuin of zonnig balkon gekend). Oude bakken en kapotte emmers lieten zich gewillig vullen met de nieuwe stekken uit de vensterbank. Elke dag even kijken, af en toe een beetje water en vooral (met zwarte vingers) wachten tot de dappere groene steeltjes zich vormden tot krachtige planten. Het werden er elk huis meer: rozemarijn, salie, tijm en oregano, grote bossen basilicum en bakken vol lavendel. Niet ieder kruid was even goed bestand tegen de natte zomers en winderige hoeken, maar als het plantje z’n beste tijd gehad had, kreeg het snel een eervolle toepassing in de soep. Er was bovendien altijd wel een idee voor een kruidenolie of een nieuw smeersel waar vrienden of familie dan mee werden overladen. In de winter maakte ik lekkere tijmbrouwsels voor de keel, in de zomer bedekte ik elk wondje met mijn eigen aloë vera zalf en wat heeft de komkommer vaak moeten optreden na een lange, zwoele zomeravond.

Netelig

Als kind rende ik ooit, in dol enthousiasme, in de richting van een enorme bloemenweide. Ik zag de strook brandnetels niet en het duurde even voordat mijn korte beentjes de brandende ellende registreerden. Het kwaad was geschied: op mijn roze kuiten tekende zich een patroon van witte blaasjes af. Gelukkig kende mijn vader de truukjes van de natuur en met de bloemetjes van de dovennetels, die immers altijd naast brandnetels staan, doofden we samen de ergste pijn.

Hongerig naar kennis

In de zomer van 2018, op dat strand, had ik alle tijd om te lezen. Met een I-phone en de nodige apps dook ik in alles waar ik jarenlang geen tijd voor had gehad; ik volgde podcasts over eten, verdiepte me in de spijsvertering, wilde meer weten over de geneeskracht van kruiden en raakte steeds meer gebiologeerd door de Ayurvedische leer. Ik wond me op over het zoveelste artikel over kokosolie, dat het de ene week als ‘magische wonder’ beschreef en de volgende week impliceerde dat het een kankerverwekkend goedje zou zijn. Ik dook verder in de wereld van superfoods: de Gojibes bijvoorbeeld. Wat zit daar in? En verliest het zijn werking niet als het vier fabrieken verder als poedertje in de schappen verschijnt? En hoe zit dat met Chiazaad (u weet wel, dat kippenvoer dat u vandaag de dag tot hemelse hoogten kan brengen). En kurkuma en gember? Wat kan het? Wat doet het en hoeveel moet je er van eten voor het gewenste effect? Hoe meer ik me erin verdiepte, hoe meer ik wilde weten.

Magische zomeravonden

Ik herstelde snel en vond het heerlijk om weer zoveel energie en kracht te hebben. Ik voelde me weer zoals ik me voelde in mijn twintiger jaren en daarmee kwamen ook een hoop herinneringen terug. Ik werkte in die tijd in de keuken en genoot van de drukte en het leven om me heen. Ik bakte broodjes en schoof ze als verse taartjes richting de wereld. De zomeravonden waren magisch; buffetten met eindeloze schalen vol kleur. Het waren lange dagen, slopend, maar aan het einde van de avond, als het strand weer van de vogels was en de zon richting zee zakte, dan was er altijd weer een moment van intense rust. Precies zo had ik dat ook altijd op mijn verre reizen ervaren. En wat had ik die momenten gemist. Ik denk dat yoga, gezonde voeding en ontspanning tijdens mijn revalidatie diezelfde energie opriep en die herinneringen daarom zo gedetailleerd naar boven kwamen. Die combinatie van rust en energie, waar ik met zoveel heimwee aan terugdenk, blijkt ook hier in Nederland te verwezenlijken.

Voedingsstof

Vandaag ben ik begonnen aan mijn eerste artikel voor mijn nieuwe blog: ‘Voedingsstof’. Je leest het nu. Hier ga ik schrijven over de kracht van voeding en de geneeskracht van kruiden, over het bouwen van je eigen moestuin en het maken van de lekkerste gerechten. Ik hoop uitleg en verheldering te kunnen geven over superfoods en andere voeding, waar de media aandacht aan besteden. Ik wil je leuke weetjes en tips geven en fijne adressen over bijzondere producten en restaurants.

 Aan het einde van dit jaar heb ik mijn studie ‘natuurvoeding’ afgerond zodat ik je straks vanuit mijn eigen keuken en moestuin deskundig advies kan geven over krachtvoer en wellicht ook jouw energieniveau kan laten opbloeien.

Cecile