Artikelen

Mijn vader stond steevast aan het begin van de herfst boven de wastafel te gorgelen. Als kind vond ik het geluid fascinerend. Ik wachtte tot de voordeur achter hem was dichtgeslagen en stond even later zelf boven de wastafel, mijn hoofd zo ver mogelijk achterover, luid borrelend met een mond vol water. Toen ik wat ouder werd, kreeg ik zelf iedere herfst last van mijn keel. Op de fiets langs de kust, tegen de snerpende wind in, snakte ik naar adem. De koude lucht maakte mijn keel droog en rauw.

Als kind mocht ik op mijn verjaardag kiezen wat ik wilde eten. “Soto Ajam,” was steevast mijn antwoord. Mijn moeder was daar iets minder blij mee: een patatje was tenslotte een stuk makkelijker dan met een soepkip en verse kruiden in de weer. Het is nog steeds een van mijn favoriete gerechten. Kurkuma (of koenjit, zoals wij het thuis altijd noemden) speelt daarin een belangrijke rol. Samen met vet, zout en de andere kruiden krijgt het die volle en aardse smaak waar ik nog steeds zo dol op ben.

Het is een doordeweekse dag en ik zit in de klas. Ik ben een jaar of 7. De juf stelt me een simpele vraag: hoeveel balletjes zijn er als alle 7 kinderen er 3 hebben? Ik kan de vraag niet beantwoorden; ik staar naar de tafel waar de balletjes zijn neergelegd. We zijn hier de hele ochtend mee bezig geweest in een groepje. Alle kinderen schreeuwen door elkaar. Het is warm en ik wil buiten zijn onder de bomen, met mijn voeten in de aarde. De juf herhaalt de opdracht, maar mijn hersenen kunnen de informatie niet meer omzetten.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik als kind met het gezin bij de boer kampeerde. Ik was acht en ‘onze boer’ heette Willem. We kampeerden in de appelboomgaard en af en toe vielen de appeltjes met een dreun op de aarde. Boer Willem vertrok om 06:00 met zijn tractor naar zijn ‘dames’ en als ik met de ochtendglorie uit mijn tentje wist te klimmen, mocht ik mee. Boven op het grote wiel zat een klein zadeltje. Met glimmende wangen van trots en een enorm kabaal hobbelden we dan richting de stal.

Ik snuffel op vakantie graag lokale markten af naar streekproducten. Af en toe loop ik tegen een kraampje van een imker aan, die vol trots zijn honing uitstalt. Mijn Frans is mager, maar er is weinig voor nodig om te ontdekken of de honing van zijn eigen bijen komt. Je maakt me vooral blij met een stukje raathoning. De raten zijn van bijenwas en worden door de bijen zelf gemaakt. Als je er een stukje afsnijdt, loopt de honing in zijn puurste vorm langs je vingers. Die smaak is zo intens!

Sojasaus is één van de oudste smaakmakers ter wereld. Een drupje over gekookte groenten of een rauwe avocado tilt deze al snel naar eenzame hoogte. In Japan wordt het geserveerd bij sushi en sashimi, het is onmisbaar in Indische babi-ketjap en laat je kwijlen boven sticky shiitake. Als je weet dat het brouwen van sojasaus doordrenkt is met traditionele processen, begrijp je waarom deze smaakmaker zo bijzonder smaakt. Sojasaus is gemaakt van sojabonen, graan, water en zout.

Kurkuma groeit in warme gebieden maar je kunt hem ook prima binnen in je eigen vensterbank kweken. Als de temperatuur onder de 12°C komt kan deze plant moeilijk overleven; de ideale temperatuur voor een gezonde groei is tussen de 20°C en 30°C. Begin herfst is de beste tijd om hem te planten. Als je hem op een lichte, zonnige en warme plek zet, kan hij al binnen een maand opkomen en heb je na een eenpaar weken later flink wat nieuwe wortels. (soms duurt het veel langer,

Najaar 2017 werd er bij mij een ernstige hartafwijking geconstateerd; een openhartoperatie volgde. Ik was gedwongen mijn winkel en webshop ‘Mlle. Cécile’ (mijn leren tassenlabel) te sluiten. Er volgde een lange revalidatie. In die periode van rust ontstond langzaam ruimte voor nieuwe ideeën en dromen, en uiteindelijk voor een volgende stap. ..Ik voelde me een beetje gammel en was wat wazig, maar wat was ik blij! De energie raasde weer door mijn aderen. Ik wist dat er dingen drastisch zouden veranderen